[:nl] Monniken en machtige bergen in Buila-Vânturarita, Roemenië [:en] Monks and mighty mountains in Buila-Vânturarita, Romania [:]

[:nl] In dit reisverhaal neem ik je mee tijdens een meerdaagse wandeling in Buila-Vânturarita in Roemenië.

“We gaan hier de komende dagen waarschijnlijk niemand tegenkomen. Veel Roemenen weten niet eens van het bestaan van deze plek af”, verzekert Dan mij.
“Dus als je mij zou willen vermoorden is dit de perfecte plek?”, grap ik. We hebben inmiddels al meerdere meerdaagse wandelingen in Roemenië gemaakt, dus dit soort grappen kunnen we inmiddels wel tegen elkaar maken. Dan is de eigenaar van Outdoor Activities in Romania en brengt zo’n beetje iedere week in de bergen door.

En Dan heeft inderdaad gelijk: in de 3 dagen die we in Buila-Vânturarita doorbrengen komen we welgeteld 2 andere wandelaars, een paar religieuze mensen en een stel monniken tegen. Buila-Vânturarita is het kleinste nationale park van Roemenië. De bergtoppen zijn niet de hoogste die je in Roemenië tegen gaat komen, maar door de moeilijke bereikbaarheid, de diverse kloosters en de ongereptheid van de natuur is het een avontuur om hier te wandelen.

Lees ook: hiken in de bergen van Iezer Păpușa (voor echte avonturiers) + VIDEO

Wandelen in Buila-Vânturarita Nationaal Park

Na een rit van ongeveer 3 uur vanuit Boekarest arriveren we in Bărbătești. Vanaf hier rijden we nog een paar kilometer door om de auto te parkeren. Terwijl we over de hobbelige weg rijden komen we een moeder met een klein kind tegen.
“Het is toch geen probleem als we ze een lift geven hè?”, vraagt Dan. Ik schud m’n hoofd. Waar gaan ze naartoe? Het meisje zal niet ouder dan 6 jaar zijn. Ze praten wat in het Roemeens, maar ik versta er weinig van.
“De moeder vertelt dat ze naar het klooster in de bergen gaan. Als we ze niet hadden meegenomen hadden ze nog 7 kilometer moeten lopen tot het begin van de route.”
Ik kijk om en de moeder glimlacht dankbaar.
“Ze doen dit blijkbaar iedere week”, vertelt Dan nonchalant. Ik ben onder de indruk.

Al helemaal als ik ze de berg op zie gaan nadat we de auto parkeren. Het meisje klimt als een berggeit moeiteloos omhoog. Na een kwartier staan bij mij de eerste zweetdruppels alweer op mijn voorhoofd. Het is slechts 4 kilometer naar het eerste klooster: Patrunsa Monastery. Maar wel een uur lang omhoog. Dat zou eigenlijk geen probleem moeten zijn, maar we hebben ook voor 3 dagen aan eten en spullen mee.

Ongerepte natuur in Roemenië

Het eerste uitzicht op de bergen en het klooster is daarom des te mooier. En het feit dat het klooster alleen te voet bereikbaar is maakt het nog leuker. We leggen onze tassen in het gras en genieten even van de zon en een chocoladereep.

Daarna vervolgen we onze weg. Al is weg een mooi woord voor platgetrapt gras. Dit is wat ik zo geweldig vind aan wandelen in Roemenië: er zijn bijna nergens aangelegde, goed onderhouden wegen in de natuur. Het is een stuk ongerepter dan wandelingen die ik eerder maakte in landen zoals Duitsland, Italië en de Verenigde Staten. Maar dat maakt het soms ook wat spannender.

Lees ook: hiken in Piatra Craiului in Roemenië (van gemakkelijk tot zeer uitdagend)

“Deze plek is minstens zo steil als de bergen van Piatra Craiului”, zegt Dan. Ik slik en kijk naar beneden. Het is inderdaad erg steil. Ik krijg een flashback naar mijn ongeluk in de Roemeense bergen, nog niet zo lang geleden. Mijn handen worden klammer en ik begin te zweten. Mijn ademhaling is sneller geworden. Iedere stap is weloverwogen, waardoor we een stuk langzamer dan normaal gaan. Onbewust grijp ik regelmatig naar het lange gras. Het gras dat de vorige keer mijn redding was. Ik adem diep in en uit om tot rust te komen en kijk om me heen. Het gras ziet er haast aaibaar uit, zo op de steile bergkant. Maar het is goed om te realiseren dat de bergen ook gevaarlijk kunnen zijn.

Terwijl sprinkhanen in alle kleuren en maten voor mijn voeten springen lopen we richting het bos. Onderweg komen we een hert met een gigantisch gewei tegen. Moeiteloos klimt het dier de steile bossen in als hij ons hoort. Vanaf hier is de wandeling weer een stuk gemakkelijker naar onze eindbestemming voor vandaag: Cabana Cheia.

Zelfgebrouwen drank en pizza in the middle of nowhere

Bij aankomst zien we 2 oudere Roemenen zitten. We groeten ze en gaan naast ze op de houten bank zitten. Het zijn schoonbroers en ze schijnen dit soort trips vaker te maken. Ze stellen zich voor als Laur en Vio. Ze zijn via een andere route door de bergen naar de hut gefietst. Ik kijk van hun goed gevulde buiken naar de bierblikjes op tafel. Het klinkt oppervlakkig, maar… hoe hebben ze dat dan gedaan? Ze zien er niet bijster sportief uit. Een van hen schuift mij een flesje toe. Op het label staat dat het een energiedrankje is.
“Zelf gemaakt”, zegt de man trots en hij wijst naar zijn schoonbroer. Ik neem een slok. Het smaakt naar whisky met een fruitige nasmaak. Het zelfgebrouwen drankje is verrassend goed.

Lees ook: 24 uur in Sibiu – de meest fotogenieke stad van Roemenië?

De mannen vertellen in een mix van Engels en Roemeens dat ze gepensioneerde soldaten zijn. Even kijk ik vragend naar Dan.
“Zo oud zijn ze toch nog helemaal niet?” vraag ik.
“Klopt, ze zijn ergens in de 40. Maar in het leger gaan mensen eerder met pensioen. En hebben ze dus genoeg tijd om naar de bergen te gaan.” Nu kan ik me ook wat beter voorstellen hoe de conditie van deze mannen is, in combinatie met al de alcohol.
“Hier, neem wat zacuscă”, en hij schuift me een zakje met een rode saus erin toe. Hij verzekert me dat het vegetarisch is: een spread gemaakt van ui, paprika en aubergine. En na de eerste hap heb ik er een nieuwe verslaving bij.
“Houd wel wat ruimte over, de mannen gaan de steenoven straks aansteken om pizza te maken.” Wie had dat gedacht: pizza eten in de bergen, in the middle of nowhere? Een prima manier om een lange dag af te sluiten.

Wandelen naar de bergrug in Buila-Vânturarita

De volgende dag staan we vroeg op om naar de bergtop van Buila-Vânturarita te klimmen. Laur schenkt bij het ontbijt een shotglaasje van zijn eigen gebrouwen drank. “Hier poetsen wij onze tanden mee”, zegt hij lachend. Vanaf de berghut is het ongeveer 3 uur omhoog wandelen en klimmen. Het merendeel van de spullen laten we in de hut, want daar slapen we vanavond ook weer. Er hangt wat mist rondom een paar bergtoppen, maar verder is het uitzicht fantastisch. We kunnen zelfs de bergen van Fagaras en Bucegi in de verte zien.

De rest van de middag klimmen we over de grillige bergrug. Het weer is perfect en we genieten van de vele uitzichten over de bossen. Geel, groen, rood, bruin: alle herfstkleuren zijn aanwezig. Jammer genoeg moeten we aan het einde van de middag weer naar beneden klimmen, maar ik zou hier nog uren van kunnen genieten.

Lees ook: rondreis van 1 week in Roemenië (mix van cultuur & natuur)

De schoonbroers komen een uur na ons terug. Ze hebben een flinke wandeling gemaakt en hebben nu zin om friet met knoflooksaus te maken. Als er iets is dat je moet weten over Roemenen is dat ze van knoflook houden. En dus eet ik mijn frietjes in Roemenië inmiddels ook altijd met knoflooksaus. De rest van de avond vullen we met gesprekken en muziek. Ik versta er weinig van, maar ik vermaak me best. Al helemaal als Dan af en toe een vertaling geeft.
“Dit liedje gaat over een man die samen met een hele mooie vrouw is. Hij vergelijkt haar geslachtsdeel met een kachel waar hij geen hout in mag stoppen.” En ik maar denken dat het een vrolijk berglied was.

Afgelegen kloosters in Buila-Vânturarita

De derde dag willen we de wandeling starten door de kloof die van de berghut weer richting de auto gaat. Jammer genoeg is de markering erg slecht en bovendien is alles zeer dichtbegroeid. Hier wandelen lijkt na een uur geen optie meer en dus keren we terug naar de hut. Gelukkig is er een prima back-up plan waarbij we langs de berg en over open velden lopen. En we wandelen ook nog eens langs een ander klooster: Pahomie Monastery. Op de wintermaanden na kunnen mensen hier met de auto komen, maar het is nog steeds behoorlijk afgelegen. Dit klooster heeft bovendien een mooie ligging, in de rotsen.

Wanneer ik naar binnen ga sla ik een doek op mijn haren. Ik zie er eerder uit als een gypsie, maar het is goed genoeg voor de monniken. Toch merk ik dat ze zich oncomfortabel voelen. Door de ligging in de bergen zullen ze ongetwijfeld weinig vrouwen zien. Zo veel vrouwen zie ik doorgaans namelijk niet in de bergen van Roemenië. Ik probeer zo onopvallend mogelijk door het kloostercomplex te wandelen. Het is interessant hoe deze mensen hun hele leven wijden aan deze plek in de bergen. Helemaal gewijd aan dit klooster in de bergen, ver weg van alles. Al wandelen ze soms wel naar het nabijgelegen dorp, om boodschappen in te slaan. We volgen een van de monniken op de voet, terug richting de auto. Ja, de kloosters maken een wandeling in Buila-Vânturarita zeker extra interessant.

Lees ook: voorbereid op reis naar Roemenië – alles wat je moet weten voor vertrek

Voor mijn tijd in Roemenië had ik nog nooit van Buila-Vânturarita Nationaal Park gehoord, maar inmiddels is het een van mijn favoriete plekken in het land! Door de diversiteit aan kloosters, kloven, bossen en bergen is het voor natuurliefhebbers erg leuk om hier een paar dagen door te brengen. Ik zou je wel aanraden om met een gids te gaan, want Buila-Vânturarita is een van die Roemeense natuurparken waar je amper Engelstalige informatie over kunt vinden en bovendien missen er regelmatig markeringen voor de wandelroutes. En als je weinig ervaring hebt met wandelen in de bergen is een gids sowieso erg fijn én veilig.

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Outdoor Activities in Romania. Meer informatie over samenwerkingen vind je hier. [:]

[:en] “Probably we don’t see anyone for the next couple of days. Even a lot of Romanian people don’t know about this place”, Dan assures me.
“So if you would wanna kill me this would be the perfect place to do it?”, I reply. We have made a couple of multiple day hikes in Romania together, so we can make these jokes. Dan is the owner of Outdoor Activities in Romania and he spends most of his time in the mountains.

But Dan is right: during the 3 days in Buila-Vânturarita we only meet 2 other hikers, a couple of monks and some religious people who are visiting the monasteries. Buila-Vânturarita is the smallest national park in Romania. The mountain tops are not the highest in the country, but because of it’s remote location, multiple monasteries and the untouched, wild nature makes this a true adventure spot.

Also read: hiking in the mountains of Iezer Păpușa (for real adventurers) + VIDEO

Dor-gras-bergen-Buila
Rotsen-groene-bomen-en-bergen-op-achtergrond
Blauwe-lucht-met-herfstkleuren-bomen

Hiking in Buila-Vânturarita National Park

After driving for 3 hours from Bucharest we reach Bărbătești. From this town it’s a couple of kilometers until the parking spot. While we are driving on a bumpy road we see a mother with a small kid walking next to the road.
“Do you mind if we pick them up?”, Dan asks. I am totally fine with that. Where are they heading to? The small girl is not older than 6 years. Dan and the mum talk in Romanian, so I barely understand anything.
“The mum says they are going to the monastery in the mountains. Normally they walk all the way from the village, but now we save them the walk of 7 kilometer. I look at the mum and she smiles.
“Apparently they do this every week”, Dan continues. I’m impressed.

Especially when I see them going up the mountain after we parked the car. The little girl climbs up like a mountain goat. It looks effortless. After 15 minutes I already start sweating. It’s only 4 kilometers hiking up to the first monastery: Patrunsa Monastery. But it’s one hour going up. That shouldn’t be a problem, but it’s a bit harder than usual because of all the food and stuff we have to bring to the mountain hut.

Eerste-uitzicht-wandeling-Buila
Klooster-in-bergen-Buila
Klooster-in-Buila-Vanturarita
Jessica-leunend-tegen-rots-Buila

Into the wild in Romania

At the first viewpoint we see the mountains and the monastery. And it makes it even nicer because people can only reach this place by foot. We put our bags aside for a bit and enjoy the sun, the view and a chocolate bar.

After that we continue the hike. We follow the trail although you can hardly talk about a trail. This is what I love about hiking in Romania: there are no maintained roads in nature. Like the trails you can find in countries like Germany, Italy and the United States. It’s just how it should be: untouched. But that makes it a bit harder sometimes as well.

Jessica-wandelen-Buila
Uitzicht-bergen-gras-Buila

Also read: hiking in Piatra Craiului in Romania (easy and challenging)

“This place is at least as steep as the mountains of Piatra Craiului”, Dan says. I look around and I feel a bit uncomfortable. It’s indeed pretty steep. I have a flashback to my accident in the Romanian mountains, not that long ago. My hands are getting clammy and I start to sweat. And it’s not because of the hike or the sun. I feel my heartbeat rising. I slow down and focus on every step I make. Without realizing it I grab the grass constantly. The long grass that helped me last time. I take a deep breath and I find my inner piece again. The views are amazing, but it’s good to realize the mountains can be dangerous as well.

While crickets in all sizes and colors are jumping in front of my feet we hike towards the forest. Along the way we see a gigantic deer. Without any effort it climbs up a steep hill once it hears us. From here the hike is only a couple of hours to our final destination of the day: Cabana Cheia.

Gele-markering-trail
Wandelstokken-tegen-schuur-Buila
Herfstkleuren-in-de-bomen
Uitzicht-tijdens-wandeling-Buila
In-het-bos-Buila
Jessica-in-bossen-Buila

Home made booze and pizza in the middle of nowhere

Once we reach the mountain hut we see 2 older Romanian guys sitting on the bench. They are brothers in law and apparently they make trips like this one all the time. The guys introduce themselves as Laur and Vio. They went via another road to the mountain hut on bikes. I look at them, their beer bellies and the beer cans on the table. It maybe sounds a bit cruel, but are they really in such a good shape? They don’t look like they love to sport. One of them gives me a bottle. On the label it says it’s an energy drink.
“Home made”, one of the guys says and he points to his brother in law. I take a sip. It tastes like whiskey with a fruity aftertaste. The home made booze is surprisingly pleasant.

Also read: 24 hours in Sibiu – the most photogenic city in Romania?

In a mix of English and Romanian the guys tell us that they are retired soldiers.
“They are not that old, right?” I ask Dan.
“That’s right, they must be in their forties. But in the army people retire at an early age. So they have more than enough time to enjoy their free time and go into the mountains.”
So with this information I can see how these guys can be so fit and active, in combination with all the alcohol.
“Here, take some zacuscă”, and Laur gives me a big with some red spread in it. He assures me it’s vegetarian. It’s made of onion, bell peppers and eggplant. And after the first bite I have a new addiction.
“Make sure you can eat something after this as well, the guys are heating up the brick oven and are going to make pizza.” Who would have expected that: eating pizza in the mountains, in the middle of nowhere? A great way to end a long day.

Uitzicht-vanaf-Cheia-Cabana
Wandelschoenen-als-decoratie-Cabana-Cheia
Zacusca-in-een-zakje

Hiking to the mountain ridge of Buila-Vânturarita

The next day we wake up early to go to the mountain ridge of Buila-Vânturarita. Laur poors himself a shot glass of the home made booze. “To brush the teeth”, he says and laughs. From the mountain hut it’s about 3 hours to the mountain ridge. Most of our stuff we can leave in the cabana, because we sleep there tonight as well. It makes it a lot more easier to hike up. There is some mist around the mountain tops, but other than that the views are incredible. We can even see the mountain peaks of Fagaras and Bucegi.

The rest of the afternoon we climb and continue our hike at the mountain ridge. The weather is perfect and we can enjoy the autumn colors. Yellow, green, red, orange, brown: all of them are there. Unfortunately we have to hike back at the end of the afternoon, but I could have stayed and enjoyed those colors for hours.

Dan-klimmend-op-bergrug-Buila
Jessica-op-berg-Buila
Herfstkleuren-Buila-Vanturarita
Dan-op-berg-toppen-Buila
Rotsen-berg-Buila
Bergrug-hiken-Buila
Dan-wandelend-in-Buila

Also read: roadtrip of 1 week in Romania (mix of culture and nature)

The brothers in law are arriving back in the mountain hut an hour after us. They made a huge walk as well and now they are in the mood for French fries with garlic sauce. You must know that Romanian people LOVE their garlic. They will literally put it in every dish they make. And so I’m always eating my fries in Romania with garlic sauce as well. The rest of the evening is all about chilling and making music. I understand barely anything of the lyrics, but the sounds are fun for sure. And every now and then Dan gives me some translations.
“This song is about a guy that is together with a beautiful girl. But he can’t have sex with her, so he compares her genitals with a fire place where he’s not allowed to put wood in.” And I thought it was just a nice mountain song.

Cabana-Cheia-in-Buila-Vanturarita

Monasteries in the mountains of Buila-Vânturarita

The third day we want to start our hike in a beautiful gorge next to the mountain hut. The gorge would lead us to another monastery and back to the car. But unfortunately the marks of the trail are in really bad condition. As in: some of the marks are gone and vanished by nature. So after an hour we decide to go back to the hut and take a different trail. Luckily our back-up plan is also pretty sweet and we walk through forests and via meadows. And then we find another monastery: Pahomie Monastery. People can reach this place by car (except for the winter months), but it’s still a hidden gem. And it has a great location, because the monastery is built in the rocks.  

Kloof-bij-Cheia-Cabana-Buila
Herfstkleuren-bomen-Roemenie
Jessica-tijdens-wandelen-Buila

Once I enter the monastery I put a scarf around my head. I look like a gypsie, with the wild curls falling around my face. But it’s good enough for the monks. Although I feel how I make them uncomfortable. Not only here, but back at the first monastery as well. Probably they don’t see that many women passing by in the mountains. In general I don’t see many women in the mountains of Romania. I try to move around in the monastery as discrete as possible. It’s interesting to see how these people devote their lives to this one place in the mountains. Far away from everything. Although some can walk to the village, for example to get some extra groceries. We follow one of the monks while we walk back to the car as well. Yes, the monasteries make a visit to Buila-Vânturarita extra special.

Klooster-rotsen-Buila
Sjaaltjes-bij-ingang-om-haar-te-bedekken
Klooster-Buila-nationaal-park
Jessica-met-sjaaltje-en-bergen
Weide-Buila-met-herfstkleuren
Jessica-bij-bedevaartshuisje-Buila

Before my visit to Romania I had never heard of Buila-Vânturarita National Park, but now it’s one of my favorite places in the country! There is a big diversity: monasteries, gorges, meadows, forests and mountains. So you will not be bored easily. You can easily hike here for a couple of days, but I would suggest to go with someone or a guide who knows the area. Buila-Vânturarita is a place where you can find barely any information about, especially not in English. Besides that the marks of the trails are sometimes missing, so it’s good to know a bit about the area. Furthermore it’s a good idea in general to go with a guide if you don’t have any experience with hiking in the mountains.

This article is written in collaboration with Outdoor Activities in Romania. More information about collaborations you’ll find here. [:]

Reacties via Facebook account

comments