Het pittoreske leven in Viñales, Cuba

Mijn maaginhoud komt bijna omhoog. Waarom heb ik dan ook geen pilletje tegen de misselijkheid genomen voordat we vertrokken vanuit Havana? We vliegen met de auto door de haarspeldbochten in de heuvels rondom Viñales. Mijn reisgenootje knikkebolt. Frisse lucht zal ons allebei goed doen.

Op ontdekkingstocht in Viñales

Een glas guarapo doet ook veel wonderen. Het zoete drankje, gemaakt van suikerriet, lijkt energie te geven. Toch besluiten we om deze dag niet veel te doen, behalve het relaxte gevoel tot in iedere vezel in ons lijf door te laten dringen. Schommelend in de schommelstoel op de veranda kijken we naar de andere huizen in de straat. De vrolijke kleuren zijn goed op elkaar afgestemd. Zouden ze dat met de hele buurt hebben afgesproken? Onze host Pechano vraagt of we al honger hebben. Hij kan ons wel naar vrienden met een restaurant brengen; die worden in Cuba een paladar genoemd. Maar wel pas na de regenbui, zoals hij de kleine miezer noemt.

We worden in het restaurant niet alleen verwend met een tafel vol lekkernijen, maar kunnen ook genieten van een indrukwekkende avondlucht. Wanneer de nacht zijn intrede doet verschijnen er groene, flikkerende stipjes boven het veld waar we over uitkijken. Steeds meer vuurvliegjes verzamelen zich en lijken haast met elkaar te dansen, met ons als toeschouwers. Zelfs de insecten in Cuba hebben ritmegevoel. Eenmaal terug in onze casa particular schuif ik het blauwe, synthetische decoratiekleed dat op mijn bed ligt aan de kant. Zodra mijn hoofd het kussen raakt ben ik weg.

Paardrijden, rum en sigarenplantages

De volgende ochtend besluiten we om de omgeving per paard te gaan verkennen. De regen van de vorige dag heeft de natuur opgefrist; de geur van nat gras vindt zijn weg naar mijn neus. De geur van dauw; het is een van mijn favoriete geuren. Ik mag rijden op Chocolate. “Caballo automatico”, grapt onze gids. Waarschijnlijk heeft dit paard deze route al honderden keren gelopen.

We wandelen langs ellenlange velden, koeien die zware karren vooruit trekken en mannen met grote strohoeden en een nog grotere glimlach. “De bladeren voor de sigaren zijn inmiddels al aan het drogen. Buiten het seizoen gebruiken we de velden om maïs te verbouwen.” We stoppen bij een plantagehuis. Het blijkt het huisje van zijn vader te zijn. Honderden bladeren hangen boven onze hoofden te drogen.

Maar in de omgeving van Viñales wordt ook suikerriet verbouwd, voor de rum. “Vitamine R, zoals we dat hier in Cuba noemen”, zegt de olijke Daniël, een werknemer op de plantage waar we stoppen. Hij schenkt voor ons een guarapiron in: een cocktail waar naast fruitsappen vooral rijkelijk veel rum in wordt geschonken. Hij draait de volumeknop om van een kleine radio en niet veel later schalt er salsamuziek uit de boxen. Hij vraagt de hand van een van zijn vrouwelijke collega’s; ze bewegen zwierend en draaiend door de ruimte. Het is 10 uur in de ochtend.

vinales-cubavinales-cubavinales-cubavinales-cubaViñales in Cuba9vinales-cuba

Dirty dancing in Viñales

Na een dag paardrijden gunnen we onze billen wat rust, op de schommelstoelen voor de voordeur. Het pittoreske Viñales lijkt in de verste verte niet op de hectische hoofdstad Havana. ’s Avonds zit jong en oud hier in een schommelstoel op de veranda. Ik zie zelfs piepkleine, houten schommelstoelen voor kinderen. Deuren gaan hier niet op slot: iedereen vertrouwt elkaar. “Het is de veiligste plek ter wereld”, durven sommige Cubanen zelfs te zeggen.

“Hoe ziet hij er eigenlijk uit?”, vraagt mijn reisgenoot. Ik heb werkelijk geen idee. Ik heb foto’s van hem gezien, maar het zal niet de eerste keer zijn dat ik iemand enthousiast aanspreek en dat het niet de juiste persoon blijkt te zijn… Zo moet dat moment vlak voor een blind date voelen. Alhoewel dit geen date is. Jesús is namelijk de vriend van mijn collega-blogger Edith van Travel Create Repeat en woont in Viñales. Dan kan een ontmoeting natuurlijk niet uitblijven.

Ik getuig niet echt van Hollandse stiptheid. Ik heb Jesús laten weten dat we wat later zijn, maar het avondeten liep nog langer uit dan verwacht. Misschien is hij al naar huis vertrokken? Even overweeg ik om hem te bellen en te kijken of iemand zijn telefoon opneemt op dit plein, maar dan zie ik een bekend gezicht. “Hola!”, roep ik enthousiast. Na een korte introductie schuiven we aan bij een barrestaurant, waar de dansvloer leeg is en de stoelen onbezet.

“Ik vind het heerlijk om te praten, maar soms is luisteren nog fijner”

Mijn reisgenoot spreekt vloeiend Spaans en vraagt Jesús over het dagelijks leven in Cuba, zijn toekomstplannen en zijn nabije plannen om zijn vriendin in Nederland te bezoeken. Inmiddels heeft een vriend van Jesús naast hem plaatsgenomen. We zijn beiden redelijk zwijgzaam, ik voornamelijk door mijn gebrekkige Spaans. Ik kan het gesprek goed volgen, maar wanneer ik eindelijk de juiste zinnen of vragen heb geformuleerd in mijn hoofd gaat het gesprek alweer een andere kant op. Maar dat geeft niet. Ik vind het heerlijk om te praten, maar soms is luisteren nog fijner.

De vijfkoppige band die de achtergrondmuziek verzorgde is inmiddels gestopt en iedereen die nog wakker is in Viñales loopt richting Casa de la Musica. “Zullen we ook maar gaan?” Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik moet verwachten. Een discotheek? Een dansshow? Het blijkt een mix van beide. De band speelt van alles, van zwoele nummers tot populaire meezingers. “Wil je dansen?”, vraagt de vriend van Jesús. Ik twijfel. Ga ik me echt wagen tussen al die – duidelijk getrainde – dansers? Maar als je ergens salsa kunt leren dansen is het wel in Cuba, dus ik stem toe.

Het voelt eerst wat onwennig. “Salsa is niet een dans die je moet leren, het is een dans die je moet voelen”, zegt m’n danspartner. En met die gedachte voel ik hoe mijn lichaam het ritme van de muziek begint te voelen. Het mag er dan voor mijn part verschrikkelijk uitzien, ik heb het gevoel alsof ik me in een scène van Dirty Dancing bevindt. Ik let niet meer op de pasjes en voor ik het weet dans ik ineens salsa, draai na draai na draai.

Tips voor Viñales

1. Lekker eten doe je bij El Campesino. Het eten is verrukkelijk, je krijgt behoorlijk veel en het uitzicht over het veld en de vreemd gevormde rotsen is prachtig bij zonsondergang.

vinales-cuba

2. Wil je een dagje aan het strand doorbrengen? Vanuit Viñales kun je zowel naar Cayo Levisa als naar Cayo Jutia. Wij kozen voor Cayo Jutia omdat dit strand volgens de Cubanen authentieker is qua sfeer. Bovendien liggen de Cuevas de Santo Tomas op de route naar dit strand, dus dat kun je gemakkelijk met elkaar combineren in één dagtrip. Wij betaalden 15 CUC per persoon voor het vervoer naar de grotten en het strand. Daarnaast betaalden we 10 CUC per persoon voor de gids door de grotten.

vinales-cuba

3. Je kunt de vallei rondom Viñales zowel per paard als te voet verkennen. Jammer genoeg lopen de paarden alleen stapvoets. Op de route vind je onder meer een uitkijkpunt, een grot waar je doorheen kunt lopen en enkele plantages waar je rum kunt drinken en sigaren kunt roken.

vinales-cuba
Photo credits: Ayelen
Vinales-Cuba
Photo credits: Ayelen

vinales-cuba

4. Wil je de lokale rum Guayabita del Pinar kopen? Op de plantage werd het voor 15 CUC aangeboden, in de lokale tabak- en alcohol speciaalzaak in Viñales kun je zo’n zelfde fles voor ongeveer 3 CUC kopen.

5. Wil je Jesús ook leren kennen of ben je nog op zoek naar een verblijfplaats in Viñales? Via zijn website Visitavinales.com kun je contact met hem opnemen!

vinales-cuba

vinales-cuba
Photo credits: Ayelen

Heb je vragen over het Cubaanse Viñales of juist nog meer tips? Laat ze hieronder in een reactie weten!

Related Post

Reacties via Facebook account

comments