Weerzien in plaats van afscheid nemen

Het is tijd om afscheid te nemen van een van de fijnste landen waar ik ooit ben geweest. Colombia heeft mijn hart gestolen. Vanaf dag 1 voelde ik me een verliefde tiener in dit land.

De mensen van Colombia

Ik werd verliefd op de mensen, die zo lief en behulpzaam zijn. Zo geduldig, ook al duurt het soms een eeuwigheid om de juiste Spaanse zinnen te formuleren. Zo trots op hun land. Zo blij dat er eindelijk mensen zijn die hun prachtige Colombia willen bezoeken. Zo vol levenslust. De meeste mensen hier zijn niet rijk, maar wat betekent dat eigenlijk: rijk zijn? Mensen zijn in mijn ogen rijk wanneer ze genieten van het leven, alsof iedere dag hun laatste is. En misschien is dat simpelweg ook wel de manier waarop de Colombianen naar het leven kijken, na zo veel moeilijke en zware jaren. Jaren van oorlog. Drugs. Liquidaties. Vluchten. Angst. Honger. Onwetendheid. Maar dit heeft het vuur in hun harten niet geblust. Integendeel: ze leven als nooit tevoren.

no-goodbye

De natuur en de landschappen

Ik werd verliefd op de landschappen. Hoe kan één land zo veel diversiteit hebben? Ik wandelde door prachtige valleien en zweette iedere zweetdruppel uit mijn lijf in bloedhete woestijnen. Ik vloog boven adembenemende canyons en werd intens gelukkig van de uitzichten over de frisgroene koffieplantages. Ik spotte de meest exotische dieren en mijn hart maakte iedere keer weer een sprongetje wanneer ik een kolibri zag. Ik werd verliefd op de sfeer in het land. Ik genoot van de vibe in de grote steden, ieder met een eigen identiteit. Ik struinde door kleurrijke dorpjes en waande me even in andere tijden. Ik voelde hoe de zonnestralen mijn gezicht aaiden en hoe de regendruppels mij verkoeling boden. Ik danste de salsa met soepele Colombianen en andere, minder soepele, reizigers. Ik liet het warme zand tussen mijn tenen kriebelen en dook in het water op de meest prachtige plekjes. Ik deed het allemaal.

no-goodbye

Colombia is het eerste land waar ik in mijn eentje naartoe reisde sinds mijn vader is overleden. Ik ging de afgelopen tijd wel vaker de grens over, maar dan was er altijd iemand bij me met wie ik over hem kon praten. Ik zal niet ontkennen dat er soms zware momenten zijn. Er zijn nog steeds dagen dat ik mijn mail open om een berichtje naar mijn vader te sturen, om er vervolgens achter te komen dat dat helemaal niet meer kan.

Dagelijks ontmoet je zo veel andere reizigers, maar de meeste gesprekken zijn vluchtig, oppervlakkig. Het overlijden van je vader is niet iets dat je binnen vijf minuten ter sprake brengt. Anderzijds weten mensen je soms te verrassen. De jongens uit Nieuw-Zeeland met wie ik de afgelopen tijd reisde wisten ervan, luisterden als ik een verhaal over mijn vader wilde vertellen en wisten op de juiste momenten een knuffel te geven.

Weerzien in plaats van afscheid nemen

Mijn vader en ik houden, of beter gezegd hielden, allebei ongelooflijk veel van het water, de oceaan. Laatst liep ik met een paar reisgenoten terug van het strand naar het hostel. De lucht kleurde al langzaam oranje en ik had het gevoel dat mijn vader heel sterk aanwezig was. Ik minderde vaart, gebaarde naar een van de jongens dat het oké was als ze doorliepen en ging op een rustig plekje op het strand zitten. Meer dan een half uur heb ik daar naar het water gekeken, geluisterd hoe de golven omsloegen en de tranen zachtjes over mijn wangen laten rollen. En weet je wat? Ik vond het oké. Ik had het nodig. Ik wil mijn vader in vreugde herinneren, maar soms is dat gewoon ongelooflijk moeilijk.

Afscheid nemen is lastig. Van plekken, van mensen. Ik houd daarom eigenlijk niet van het werkwoord. Weerzien vind ik een beter woord. Ik ben er namelijk vrij zeker van dat ik ooit zal terugkeren naar Colombia. Ik weet zeker dat ik enkele mensen die ik tijdens mijn reis heb ontmoet weer ga zien. En ik ben er zeker van dat mijn vader en ik elkaar ooit weer zullen zien, waar dat ook moge zijn.

no-goodbye

Reacties via Facebook account

comments