Vrouwelijke soloreizigers hebben het niet altijd makkelijk

Ik gooi de appel in de prullenbak en veeg mijn handen af aan mijn armen. Ze plakken: van het zweet, de zonnebrand en het sap van de appel. M’n haar ziet eruit als een vogelnest en enkele lokken vallen verwilderd voor mijn ogen. Mijn kleren zitten onder het oranje zand en m’n oksels klotsen. Ik zie er momenteel alles behalve charmant uit.

“Welkom in Wadi Rum, my friend.” Een jongen, in een lang gewaad en zeker een halve kop kleiner dan ik, begroet me en laadt mijn spullen in zijn jeep. Hij stelt zich voor als Suleiman*. Aangezien ik voor vandaag weinig plannen heb gemaakt besluiten we om wat rond te rijden in de woestijn met de jeep. “En dan kun je mijn kantoor gebruiken om wat werk af te ronden.” Klinkt als een plan.

We stappen in de jeep en we rijden over de eindeloze, oranje zandvlakte. Na een tijdje plaatst hij de jeep naast een grote rots. “We zijn er.” Ik kijk hem nietszeggend aan. “Waar zijn we precies?” Hij lacht. “Je wilde toch werk afronden? This is my office.” Daar sta ik dan: in the middle of nowhere, terwijl Suleiman een paar matrassen uit de achterbak tilt en op de grond gooit. In de schaduw van een gigantische rots in de woestijn. Ik heb al op veel vreemde plekken gewerkt, maar deze staat toch wel ergens bovenaan in de lijst van vreemde werkplekken.

Wadi-Rum-Jordanië

“Wat vind je eigenlijk van mij?”

Terwijl ik mijn laptop openklap en start met mijn werk zit Suleiman naast me met zijn waterpijp. De sterke geur van appeltabak hangt al snel om ons heen. Suleiman vertelt me over zijn leven in de woestijn. Zijn vader overleed toen hij nog maar 15 jaar oud was, waarna hij verantwoordelijk werd voor de hele familie. Kun je je voorstellen om voor een hele familie te moeten zorgen op 15-jarige leeftijd? Ik luister vol bewondering naar zijn verhaal en zijn kijk op het leven. Daarna is het mijn beurt. Ik vertel over mijn reizen, mijn levensstijl en mijn werk. “Wauw, wat heb je een interessant leven zeg.” Het is even stil, op een goede manier. Al slaat de sfeer snel om.

Ineens – uit het niets – komt de vraag die de sfeer tussen ons compleet verandert: “Wat vind je eigenlijk van mij?”

Wat is dit nou weer voor een vraag? Voordat ik tijd heb om na te denken over een beleefd antwoord begint Suleiman alweer te praten. “Ik vind je namelijk een erg interessant persoon en ik voel me erg tot je aangetrokken. In een hele lange tijd heb ik me niet zo goed gevoeld. Je bent grappig, slim en mooi. Dus… wat vind je van mij?”

Ik bedank hem vriendelijk voor zijn aardige woorden, maar laat hem weten dat ik me niet tot hem aangetrokken voel. Hij kijkt beteuterd. Als een klein kind wiens speeltje uit z’n handen wordt gerukt. “Maar we kunnen gewoon vrienden zijn, toch?”, probeer ik nog. “Wacht maar, aan het einde van de dag vind jij mij ook leuk,” antwoordt hij.

Wadi-Rum-Jordanië

Verliefdheid in de woestijn

Hoe meer de dag vordert hoe meer gefrustreerd ik raak. Ik zit vast in de woestijn met een gast die halsoverkop verliefd is en duidelijk niet gewend is om ‘nee’ te horen. Iedere keer wanneer hij mijn hand vast probeert te pakken trek ik deze snel weg. En steeds wanneer hij me probeert te knuffelen zet ik een stap verder van hem vandaan. Ik probeer hem ervan te overtuigen dat ik in Israël een vriend heb, maar ook dat maakt hem niets uit. “Hij is momenteel toch niet hier? Wie weet wat hij allemaal doet in Israël als jij er niet bent?”

Niets helpt. Hij belooft me een huis in de woestijn. Een baan. De mooiste uitzichten die ik ooit heb gezien. Vliegtickets. En nog veel meer. Hij geeft me zelfs een ketting van zijn moeder en hoewel ik blijf herhalen dat ik het niet wil hebben blijft hij het terug in mijn tas stoppen. Ik begin geïrriteerd te reageren op zijn verliefde gedrag. Ik voel me er steeds ongemakkelijker door en blijf maar herhalen dat ik hem écht niet leuk vind.

Wadi-Rum-Jordanië

Lees ook: Jordanië – de magische wereld van Wadi Rum

“Kom me redden!”

Wanneer we terug in het dorp zijn heeft mijn telefoon weer ontvangst en ik stuur een vriend, Rick*, een berichtje. “Ik weet dat je eigenlijk pas overmorgen van plan bent om naar Wadi Rum te komen, maar kun je alsjeblieft morgen al hiernaartoe komen? Iemand hier is verliefd op me en ik wil liever niet nóg een dag alleen met hem doorbrengen.” Niet veel later bevestigt mijn vriend dat hij me morgen komt redden. Gelukkig, ik hoef het nog maar een paar uur alleen vol te houden.

Een paar uur voelt ellenlang wanneer we wachten op een koppel dat met de jeep mee moet reizen. Ze zijn zeker een uur te laat en in de tussentijd heeft Suleiman door dat ik hem écht niet leuk ga vinden. En dus speelt hij zielige liefdesliedjes af via YouTube. James Blunt, Celine Dion… Ze passeren allemaal de revue. “Waarom is het leven toch zo oneerlijk?”, zucht hij.

Wanneer het stelletje eenmaal is gearriveerd verandert de sfeer. Het lijkt erop dat hij zijn aandacht even op iets anders focust en de sfeer is minder gespannen. Voor even. Na het avondeten vraagt hij of ik samen met hem naar de sterren wil gaan kijken. Ik pas. “Het is geweldig voor foto’s”, probeert hij nog. Ik vertel hem dat ik moe ben en sluit snel de deur van mijn tent. Voor de zekerheid check ik of het slot goed werkt. Ik wil niet dat hij midden in de nacht in mijn tent staat…

Wadi-Rum-Jordanië

Nu is het genoeg geweest

De volgende ochtend arriveert Rick samen met een aantal andere reizigers. Ze verblijven in hetzelfde kamp en we besluiten om vandaag samen de woestijn te verkennen met een jeep. Suleiman is kortaf wanneer ik vertrek. Hij vindt het overduidelijk niet leuk dat ik met deze andere jongens op pad ga. Zijn lichaamstaal zegt genoeg, maar gelukkig zegt hij er verder niets over. “Veel plezier vandaag Jessica.”

En ik heb inderdaad een geweldige dag. De hele dag beklimmen we rotsen en bergen. Mijn camera maakt overuren en ik geniet van de mooiste uitzichten. Ik snap dat dit landschap niet snel gaat vervelen, het blijft indrukwekkend. Na het fotograferen van de zonsondergang loop ik samen met mijn vrienden terug naar het kamp. Natuurlijk is Suleiman daar weer. En opnieuw is de sfeer binnen een aantal seconden ongemakkelijk. Zelfs mijn vrienden maken er opmerkingen over. Uiteindelijk besluit ik dat het beter is om een dag eerder te vertrekken uit Wadi Rum. Ik wil mijn baas bellen, maar ik heb geen ontvangst. “Je kunt mijn telefoon wel gebruiken, buiten het kamp.” En dus stap ik met een onbehagelijk gevoel in de jeep en rijden we de duisternis tegemoet.

Ook zijn telefoon werkt niet. Zo nu en dan hoor ik mijn baas maar ze valt steeds weg. Uiteindelijk stuur ik haar een berichtje met de smoes dat ik geen WiFi heb (goh!) en dat ik daarom liever een dag eerder wil vertrekken. “Je kunt mijn telefoon voor WiFi gebruiken”, probeert hij nog, maar ik wuif zijn argument weg. Ik wil deze jongen niet in de problemen brengen; mensen kunnen er immers niets aan doen dat ze verliefd worden. Maar het wordt inmiddels te ongemakkelijk en ik wil hier niet nog langer blijven.

Wadi-Rum-Jordanië Wadi-Rum-Jordanië Wadi-Rum-Jordanië

Vrouwelijke soloreizigers hebben het niet altijd gemakkelijk

De volgende ochtend sta ik vroeg op om de zonsopkomst te fotograferen. Rick besluit om mee te gaan en samen zien we hoe de wereld langzaamaan wakker wordt. De stilte is magisch. Het is fijn om zulke momenten met iemand te kunnen delen, zonder dat je daadwerkelijk hoeft uit te spreken hoe mooi ze zijn. Wanneer we teruglopen naar het kamp en ik mijn camera in de tent leg hoor ik Suleiman: “Waar ben je naartoe geweest? Heb je niet hier geslapen? Waar is Jessica?” Mijn vriend wordt er een beetje door overdonderd en antwoordt dat we samen de zonsopkomst hebben gefotografeerd. Ik loop naar buiten en Suleiman kijkt me onderzoekend aan. Ik probeer zijn blik te ontwijken en loop zo snel mogelijk naar het ontbijt zodat we daarna kunnen vertrekken. De ketting laat ik achter in de tent.

“Ik besefte tot nu toe – nu ik een paar dagen met jou op pad ben – niet dat vrouwen het best zwaar hebben als ze alleen reizen. Dat er best veel gekke mannen rondlopen en dat ze best intimiderend kunnen zijn. Dit is waar vrouwen dagelijks mee te maken hebben, nietwaar?”

Amman-omgeving-Jordanié

Eerlijk gezegd ben ik verbaasd door de reactie van mijn vriend. Hebben mannen echt niet door dat dit iets is waar vrouwen regelmatig mee te maken hebben? Als vrouw alleen op reis ben je kwetsbaar. Veel kwetsbaarder dan een man die alleen reist. Door de jaren heen heb ik zó veel verhalen gehoord van vrouwen over seksuele intimidatie en ongemakkelijke situaties. Van het nafluiten en het roepen van ongepaste bijnamen tot verkrachtingen. Zelfs als een vrouw met niets op pad gaat kan ze iets kwijtraken: haar onschuld en haar waardigheid. Het vertrouwen in zichzelf en de mensheid.

* Namen in dit verhaal zijn mogelijk aangepast.

Related Post

Reacties via Facebook account

comments