[:nl]Vrijwilligersproject met schildpadden in Costa Rica[:en]Volunteer work with turtles in Costa Rica[:]

[:nl]In eerste instantie besloot ik Costa Rica geheel over te slaan tijdens mijn trip door Midden-Amerika. Veel reizigers zeiden dat het ontzettend duur en toeristisch is. Maar wat ben ik blij dat ik dat ik daar niet naar heb geluisterd! De hoofdreden waarom ik toch bleef? Het WIDECAST vrijwilligersproject met schildpadden in Pacuare, Costa Rica.

Vrijwilligerswerk met schildpadden in Costa Rica

Als je voor een langere tijd onderweg bent is een onderbreking best fijn. Via een Facebookgroep voor reizigers kwam ik terecht bij dit vrijwilligersproject en ik was meteen enthousiast. Jullie weten hoe geweldig ik schildpadden vind, toch? Omdat het project helaas na een week zou sluiten (het seizoen was namelijk bijna over) kon ik maar een week blijven. Ook was het vrij rustig: er waren slechts twee coördinatoren/biologen en één andere vrijwilliger. Maar het was een geweldige tijd!

Lees ook: voorbereid op reis naar Costa Rica – alles wat je wilt weten voor vertrek

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Het project is noodzakelijk omdat de meeste soorten schildpadden een bedreigde diersoort zijn. Ze slikken in de oceaan plastic en andere rotzooi in, blijven in de visnetten hangen, worden aangevallen door talloze dieren en bovendien wordt er op ze gejaagd voor het vlees en de eieren. Van de honderden eieren die er worden gelegd wordt slechts één schildpad na twintig jaar volwassen. Het eten van schildpadeieren schijnt een delicatesse te zijn in Centraal-Amerika en hoewel het inmiddels illegaal is worden er nog steeds veel eieren geroofd. Daarnaast worden de moeders soms gedood voor het vlees tijdens het eieren leggen op het strand. Genoeg redenen om te helpen, toch?

Nachtdienst, gegevens verzamelen en het vrijlaten van de baby’s

De eerste nacht lig ik vroeg in bed, want we hebben nachtdienst om de eieren te bewaken. De eieren liggen in een veilig afgebakend deel op het strand. Om 10 uur wordt er op de deur geklopt. Ik kijk op mijn telefoon en ben enigszins chagrijnig dat iemand me twee uur voor de nachtdienst wakker maakt. Maar dan roept Magaly, een van de biologen, de magische woorden: ‘turtles!’

Tya, de andere vrijwilliger, en ik haasten ons naar het strand. In het nest kruipen zeker zeventig kleine schildpadjes rond. We wegen en meten enkele schildpadden voor research. De baby’s slaan wild rond met hun vinnen, wat soms resulteert in een onhandige high-five met mijn vinger. Veel groter dan vijf centimeter zijn de meeste niet. Uiteindelijk brengen we de bak met de schildpadden naar het strand en laten we ze een voor een vrij. De meeste verplaatsen zich direct enthousiast naar het water, maar een enkeling cirkelt eerst onhandig rond op het strand. Ze zijn nog zo klein, zo broos. Een grote golf slaat om en een voor een verdwijnen ze in het holst van de nacht.

En dan begint voor ons de nachtdienst. Terwijl tientallen vuurvliegjes dansen in het donker geniet ik. Van de rust. Van de golven die zachtjes over het strand rollen. Van de prachtige sterrenhemel boven me. Van het warme gevoel dat achterblijft na het vrijlaten van de schildpadbaby’s.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Het onderzoeken van de eieren

De volgende dag graven we de overige schildpadden en de eierschillen uit. We vinden nog eens vijftien schildpadden en twee foetussen die het helaas niet hebben gehaald. De eierschillen lijken op en voelen als leeggelopen ballonnen. Na het uitgraven zitten mijn armen en benen onder het zwarte zand. Zwarte vegen sieren mijn gezicht.

Dit was eigenlijk het enige dat ik lastig vond tijdens het project. Een van de laatste dagen deden Pablo, de andere coördinator, en ik een onderzoek. Bij het uitgraven van de eieren komen we nog zeker 20 levende schildpadden tegen. Sommige van hen zijn kreupel, hebben ingedeukte schilden of lijken op een andere manier niet helemaal in orde. Ik vraag me af of ze het gaan redden. Wanneer ze naar zee kruipen herinner ik me de statistieken. Daarna onderzoeken we de rest van de eieren. Ik krijg een brok in mijn keel bij iedere schildpad die het nét niet heeft gehaald. Je ziet de dichtgeknepen ogen, de slappe lijfjes in je hand, terwijl vliegen er enthousiast omheen cirkelen. We begraven ze samen met de eierresten in een diep gat.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Het opruimen van het strand en het station van het project

Het is onvoorstelbaar hoe gigantisch veel plastic er dagelijks aanspoelt op het strand. Mijn maag draait even om bij de aanblik van al die troep. Een klap in mijn gezicht van Realiteit. Binnen vijf minuten hebben we vier zaken gevuld met afval. Als meer mensen dit dagelijks zouden zien zouden ze waarschijnlijk niet zo zorgeloos met afval omgaan. Het strand ziet er namelijk de volgende dag exact hetzelfde uit.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Op zoek naar de moederschildpadden: patrouille lopen

Omdat het legseizoen hier in november in feite over is, twijfelt de bioloog even of we wel patrouille gaan lopen. Ze heeft namelijk weinig hoop dat we nog een moederschildpad op het strand vinden. Na vijf minuten lopen verstijft ze ineens en wijst ze naar het gigantische spoor in het zand. Als je niet beter zou weten zou je denken dat een kleine vrachtwagen vanuit zee het strand op is gereden. Verderop ligt een gigantisch dier; ze is net begonnen met het leggen van de eieren. We installeren onszelf en zetten de rode lichten van onze hoofdlampen aan. Schildpadden kunnen namelijk geen rood filteren, waardoor ze geen last hebben van rood licht. Magaly wrijft over het schild en het begint te gloeien: bioluminescentie. Een magisch moment.

Lees ook: backpacken in Costa Rica – inspiratie voor een rondreis

Nog geen vijf minuten later staat er een man naast ons. Hij kijkt nieuwsgierig naar onze werkzaamheden en de moederschildpad. Later vertelt Magaly me dat hij een stroper is, zoals veel inwoners hier. Wie de schildpad als eerste ziet, mag de schildpad ‘hebben’. Dat is de regel op het strand. Ergens heel treurig, want daardoor kunnen we niets doen als we ter plekke zien als stropers de eieren van een schildpad stelen. Maar ergens begrijp ik het wel. Deze mannen lopen rond met machetes en kennen het strand door en door. Als deze afspraak er niet zou zijn zou niemand van het project veilig te werk kunnen gaan op het strand. Deze ronde hebben wij in ieder geval gewonnen. Na een half uur kruipt de moeder moeizaam terug naar de oceaan. Haar taak zit erop.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
Omdat het ‘s nachts lastig is om te fotograferen zonder flits krijgen jullie gewoon nog een foto van een van de babies!

Mini-Amazone: kajakken, wandelen en talrijke dieren spotten

Het strand van Pacuare ligt ten zuiden van het Nationale Park Tortuguero. Ik vind het veel weghebben van het prachtige Amazonegebied. Het was heerlijk om in mijn vrije tijd met de kajak of een kleine boot door de kanalen te varen, op zoek naar talrijke dieren: Jezus Christushagedissen, rennend over het water. Kraanvogels op zoek naar een lekker hapje. Luiaards die zich verstoppen in de boomtoppen. Kaaimannen, de schattige variant van een krokodil. De meester van het camoufleren, oftewel de iguana. Dolfijnen, die vanaf de zee een weg naar de rivier hebben gevonden. Vogels in alle soorten en maten, vrolijk tjirpend.

Wandelend langs het strand zie ik krabben, ter grootte van twee handen. Vlinders en sprinkhanen in alle kleuren van de regenboog. Felrode kikkers die enthousiast tussen de oude kokosnootresten springen. Wanneer Génesis, een lokaal meisje, enthousiast aan komt hollen weet ik wel hoe laat het is. Een groep slingerapen is vaak in haar achtertuin te vinden. Brulapen die me ’s ochtends wekten alsof hun leven ervan afhing. Iedere keer als ik de douchedeur open is het weer een verrassing of ik een vleermuis wakker maak. Klinkt als een paradijs hè?

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Bedankt dat jullie dit relatief lange artikel hebben uitgelezen! Wat vinden jullie van vrijwilligerswerk tijdens het reizen? Als je in contact wil komen met het project, laat gerust een reactie achter, I’m happy to help!

[:en]At first I was doubting about skipping Costa Rica completely during my trip through Central America. Many travelers said that it is extremely expensive and it’s a populair country for tourists. But I’m really glad I didn’t listened! The main reason why I stayed? The WIDECAST volunteer project with turtles in Pacuare, Costa Rica.

If you’re travelling for a longer time an interruption is sometimes just what you need. In a Facebook group for travelers I saw this article about this voluntary project and I was enthusiastic immediately. You guys know how much I love turtles, right? Unfortunately the project would close after one week (because the season was almost over) so I couldn’t stay longer. Because it was the end of the season it was pretty quiet; there were only two coordinators / biologists and one other volunteer. But it was a great time!

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

The project is necessary because most species of turtles are endangered. In the ocean they swallow plastic and other garbage, they get stuck in the fishing nets, countless animals will attack them and poachers will kill them for their meat and eggs. Out of hundreds of eggs there is just one turtle that will be an adult after twenty years. Just one, out of hundreds. Eating turtle eggs seems to be a delicacy in Central-America and although it is nowadays illegal there are still a lot of poachers who steal the eggs. In addition, mothers are sometimes killed by hunters for the meat while they lay eggs on the beach. Enough reasons to help, right?

Night shifts, collecting data and releasing the babies

The first night I slept really early, because we had a night shift to guard the eggs. The eggs lie safely in a defined part at the beach. Around 10 in the evening somebody is knocking on the door. I look at my phone and I’m a bit grumpy because someone wakes me up two hours before the night shift. But then Magaly, one of the biologists, says the magic words: ‘turtles!’

Tya, another volunteer, and I hurry to the beach. In the nest there are certainly seventy small turtles crawling around. We weigh and measure some turtles for research. The babies are moving their fins like a maniac, that sometimes results in an awkward high-five with my finger. Most babies are not bigger than five centimeters. Finally we take the box with the turtles in it to the beach and we release them, one by one. Most of them move immediately to the water, but a few of them first circle around on the beach. They are so small, so fragile. One big wave and one by one they disappear into the darkness of the night.

And then the night shift actually starts for us. While dozens of fireflies are dancing in the dark I’m full of happiness. Because of the silentness. Because of the waves, that are softly rolling over the beach. The beautiful sky above me, full of stars. I have this warm feeling in my stomach that remained after the release of the turtle babies.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Examining the eggs

The next day we are looking for the remaining turtles and the egg shells. We found fifteen more babies and two fetuses that unfortunately didn’t made it. The egg shells look and feel like deflated balloons. After the digging my arms and legs are covered with black sand and I have black wipes all over my face.

The hardest thing during the project was examining the ‘bad’ eggs. One of the last days Pablo, the other coordinator, and I did an examination. While I was digging in the nest we found at least another babies, alive. Some of them were crippled, had weirdly shaped shields or weren’t quite okay in another way. When the babies crawl to the sea I remember the statistics. After that we examine the rest of the eggs. I get a lump in my throat for every turtle that didn’t survived. You can see the closed eyes, the dead little bodies in your hand, while flies circling around them. We buried them  with the egg shells in a deep hole.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Cleaning up the beach and the station of the project

It is unbelievable how much plastic there daily washing ashore. It really hurts to see all that junk on the beach. A slap in the face of Reality. Within five minutes we have four bags filled with garbage. If more people would see this every day, they would probably not be as careless handling their garbage. Because the next day the beach looks exactly the same.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Looking for the mother turtles: patrol walk

Because the nesting season on Pacaure is almost over in November Magaly, the biologist, doubts if it’s worth it to do a patrol walk on the beach. The chance that we’ll see a mother turtle and can save some eggs is as small as a peanut. We start walking and after five minutes she suddenly freezes and she points to the giant track in the sand. If you’re clueless you would think that a small truck had risen from the sea and had driven on the beach. Some meters away from us there is the giant mother turtle; she has just started laying her eggs. We get ready to work and turn on the red lights of our lamps. Turtles can’t actually filter the color red, so they are not annoyed by the red light. Magaly rubs the shield and it starts to glow: bioluminescence. A magical moment.

Less than five minutes later there is a guy standing next to us. He looks really curious. Later Magaly tells me that he is a poacher, like many residents here. Whoever sees the turtle first, ‘gets’ the turtle. That’s the rule on the beach. It’s quite sad, because that means that we can’t do anything if we spot poachers stealing the eggs. But I can understand why there is this rule. These men are walking around with machetes and they know the beach really well. We wound this round. After half an hour the mother crawls back into the ocean, really tired. But her job is done.

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
It’s really hard to take pictures without a flash or any light at night, so you guys just get another picture of one of the babies!

Mini Amazon: kayaking, hiking and watching many many animals

Pacaure beach is south of the National Park Tortuguero. In my eyes it looks a lot like the beautiful Amazon. It was great to explore nature in my spare time with the kayak or a small boat in the channels, looking for animals. Jesus Christ lizards, running at the water. Cranes that are looking for a tasty snack. Sloths that are hiding in the treetops. Caimans, the cute version of a crocodile. The master of camouflage, the iguana. Dolphins, that found their way from the sea to the river. Birds of all shapes and sizes, cheerful chirping.

Walking along the beach I see crabs, the size of two hands. Butterflies and grasshoppers in all colors of the rainbow. Tiny red frogs that are jumping enthusiastically between the rests of some old coconuts. When Génesis, a local girl, is running to the station I know what time it is. A group of spider monkeys hangs out often in her backyard. Howler monkeys wake me up in the morning as if their lives are depending on it. Every time I go into the shower there is a good chance that I’ll wake up a bat. Sounds like a paradise, right?

vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica
vrijwilligerswerk-schildpadden-costa-rica

Thanks a lot for reading this long article completely! What do you think of volunteering while traveling? And if you want to get in touch with the project: feel free to leave a comment, I’m happy to help![:]

Reacties via Facebook account

comments