Vergeten verdriet

Toen ik in mei naar de andere kant van de wereld vertrok had ik geen idee wanneer ik weer in Nederland zou zijn. Het plan was namelijk om zo lang mogelijk van het leven in het buitenland te genieten. Ik kon immers met mijn laptop werken waar ik maar wilde. Toch was het de juiste beslissing om in augustus alweer terug naar Nederland te komen, en niet alleen voor m’n werk. Deze keer een persoonlijk verhaal dat al een lange tijd in mijn hoofd spookt.

Dromen waarmaken

De wereld ontdekken is mijn grote passie. Als peuter ging ik al op avontuur: mijn ouders waren regelmatig in paniek omdat ik er weer in mijn eentje op uit was getrokken. Niemand vindt het verrassend dat ik vandaag de dag regelmatig in het buitenland te vinden ben. Altijd op ontdekkingstocht. Het is wie ik ben.

Ik adem om verhalen te delen, over mezelf en over anderen. Over adembenemende plekken en onvergetelijke ontmoetingen. Maar ook over minder fijne momenten en vergeten verdriet. Om die twee passies – reizen en verhalen vertellen – tot een droom te kunnen realiseren was en is veel tijd, energie en moed nodig. Maar ik heb er tot nu toe allesbehalve spijt van.

Inmiddels werk ik deze maand twee jaar als freelancer en ook Corners of the World bestaat alweer anderhalf jaar. Twee jaar geleden had ik nooit verwacht en durven hopen dat ik sta waar ik nu sta. Ik heb er hard voor gewerkt, maar had het nooit kunnen realiseren zonder de steun van de mensen om me heen. Het mooiste cadeau dat ik van hen kan krijgen is dat zij in mij geloven, zelfs wanneer ik dat zelf even niet meer doe.

Even terugspoelen en reflecteren..

Ik heb een dak boven mijn hoofd en er staat iedere avond eten op tafel. Ik heb lieve mensen om me heen die me steunen, die me vreugde en geluk brengen. Bovendien ontmoet ik iedere maand weer nieuwe, inspirerende mensen. Ik leef niet in een oorlogsgebied en ik hoef niet dagelijks te vrezen voor mijn leven. Ik heb fantastisch werk en ik heb de vrijheid en de mogelijkheid om mijn dromen achterna te gaan. Lange tijd zei ik daarom tegen mezelf: hoe durf jij verdrietig te zijn? Er zijn zo veel mensen die meer recht hebben om zich ellendig te voelen.

Maar is dat wel zo? Hebben sommige mensen meer recht op verdriet dan andere?

vergeten-verdriet

Wat je voedt, dat groeit. Toen mijn vader vorig jaar overleed stortte mijn wereld in. “Gedenk me in vreugde en blijdschap en niet in verdriet, want gedenk me anders maar niet”, stond er op het herdenkkaartje. Het was een tekst die mijn vader zelf had opgeschreven voordat hij naar het ziekenhuis vertrok. Ik voelde pijn, onzekerheid en vooral veel verdriet, maar ik wilde daar niet aan toegeven. Juist die mooie herinneringen moesten in ere worden gehouden. Gedeeld worden. En dus begon ik te hollen, ver weg van al die vervelende emoties en het verdriet. Van de confrontatie.

Ik ben het afgelopen jaar op zo veel mooie plekken geweest. Ik dwaalde zoal door Colombia, Costa Rica en Guatemala. Bezocht het mysterieuze carnaval in Venetië en maakte een fantastische road trip door Amerika met mijn zusje. Ik werd verliefd op het prachtige Jamaica en leerde mezelf als geen ander kennen op Cuba. En wat heb ik ervan genoten. Ik heb zo veel meer over de wereld en ook over mezelf geleerd. Maar voor mijn gevoel heb ik er nog niet met de volste overgave van kunnen genieten. Want toen ik daar alleen aan de andere kant van de wereld zat werd ik langzaamaan ingehaald door die emoties. De confrontatie, die al een hele tijd sluimerde, liet niet eeuwig op zich wachten.

En dus…

Iedereen gaat anders om met een overlijden en het verdriet dat daarbij hoort. Er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik niet aan mijn vader denk. De afgelopen maand vroegen mensen me wanneer ik weer plannen heb om naar het buitenland te vertrekken. Het probleem is: ik kan me op dit moment niet voor de volle honderd procent op mijn passies en dromen focussen. Ik moet me namelijk eerst even op mezelf richten. Orde scheppen in die chaos aan emoties die ik heb weggedrukt. Dat vergeten verdriet een plekje geven. Voor mijn gevoel mag ik me nooit opstellen als dat onzekere, verdrietige meisje. Het voelt zwak. Maar of ik haar nu wel of niet negeer, ook dat meisje is een deel van mij.

Aan jezelf toegeven dat je niet alles helemaal perfect voor elkaar hebt is best confronterend. Om dat tegen andere mensen te vertellen misschien nog wel veel meer. Ik heb onwijs veel plannen en ideeën die ik wil gaan realiseren, maar ik leg ze eventjes op de figuurlijke plank. Ik moet me namelijk nu eerst op mezelf richten voordat ik me weer op de wereld kan focussen. Dit betekent trouwens niet dat ik dagelijks depressief in een hoekje zit te mokken. Alles behalve. Maar ik wil die emoties en gedachten die ik al tijden heb genegeerd nu een plekje gaan geven. Om ook meer rust in mijn hoofd en in mijn leven te creëren. Om weer met de volle honderd procent voor nieuwe uitdagingen te gaan en die ideeën vol enthousiasme om te zetten in plannen.

PS. Je hoeft overigens ook niet bang te zijn dat ik ga stoppen met Corners of the World, want ik deel ieder nieuw verhaal met veel plezier met jullie!

Reacties via Facebook account

comments