Hoe ik in een sloppenwijk in Colombia terechtkwam

Colombia is een van mijn favoriete landen die ik tot nu toe heb bezocht. Het Zuid-Amerikaanse land heeft zo veel prachtige plekken om te ontdekken. Van het kleurrijke dorp Guatapé naar het outdoor paradijs San Gil en van de bijzondere Tatacoa woestijn in het zuiden tot het Tayrona Nationaal Park in het noorden van het land.

Zelfs de hoofdstad Bogotá – een stad waar veel mensen negatief over zijn – vond ik verrassend leuk. In deze blog deel ik verschillende dingen die leuk zijn om te doen als je in Bogotá bent. Maar niet alles in Colombia is leuk. Deze keer deel ik mijn verhaal over de sloppenwijken in Bogotá. Tijdens mijn verblijf in Bogotá verbleef ik bij lieve blogvriendin Sabine. Ze heeft me zo onwijs veel informatie gegeven over de stad en Colombia dat het eigenlijk bijna niet mis kon gaan.

Ik wist precies waar ik wel en niet moest komen, welke wegen gevaarlijk of onveilig waren en natuurlijk wist ik al helemaal dat ik uit de buurt moest blijven van de sloppenwijken. Maar blijkbaar besloot Karma dat mijn reis door Colombia wel wat meer spanning mocht hebben.

Lees ook: kom in de Colombia stemming!

Als digital nomad kan ik werken waar ik maar wil met mijn laptop en Bogotá was verrassend leuk om tijdelijk als werkplek te beschouwen. Daarnaast was het gezellig om met blogger Sabine over onze passies reizen, bloggen en verhalen maken te praten. Na een paar dagen achter mijn laptop besluit ik om de bus naar het nabijgelegen Guatavita te nemen, een dorp ten noorden van Bogotá.

Met de bus zou het inclusief overstap ongeveer anderhalf uur reizen zijn. Vol goede moed vertrek ik rond 9 uur ’s ochtends richting de bushalte. Ik heb inmiddels door hoe het transport in Bogota in elkaar zit. En dat vind ik nog best knap van mezelf, want logica lijkt niet altijd te bestaan. Na enkele minuten arriveren er twee bussen. Mijn bus stopt vooraan.

Althans dat denk ik.

In die drie seconden dat ik met mijn ogen knipper besluit de andere bus blijkbaar om vooraan te gaan staan. De bus naar de sloppenwijken. De bus waar ik dus in stap – en ik heb geen idee.

De bus blijft een tijdje in de goede richting rijden. Ik houd Google Maps in de gaten. En dan slaat de bus ineens rechtsaf. Er gaat nog geen belletje rinkelen. Misschien is er weer een straat afgezet en moeten we een stukje omrijden? Maar dan klimt de bus alsmaar hoger de bergen in. De nette flets en grote winkelpanden makne plaats voor in elkaar gestorte huisjes met golfplaten als dak. Winkels met afgebladderde filmposters van zeker vijf jaar geleden. Lugubere types die over straat slenteren.

Ik weet inmiddels dat ik niet in de juiste bus zit, maar uitstappen lijkt me ook geen goede optie.

Lees ook: waarom naar Colombia gaan? Deze foto’s overtuigen je meteen!

Oké, wat nu?

Bij een van de laatste haltes stapt een oud vrouwtje uit de bus. Snel sprint ik erachteraan: ik blijf niet alleen in de bus zitten, wie weet op wat voor bushalte ik straks moet uitstappen. Deze straat oogt rustig en enigszins veilig. Al heb ik geen idee waar ik naartoe moet. Moet ik hier blijven en een bus terug nemen? Moet ik gaan lopen?

Verschrikt schrik ik op van het harde geblaf van een hond. Enkele seconden later hangt er een bulldog met zijn hoofd uit het nabijgelegen raam. In de winkel naast het huis kijkt een tandeloze man op en grijnst. Ik weet niet hoe ik deze grijns moet interpreteren; misschien probeert de man vriendelijk te zijn, misschien is het een welbekende buurtpsychopaat? Ik word er kriebelig van.

Ik steek de straat over en ga bij de bushalte staan. Snel terug naar het centrum. Naast me komen enkele studenten en moeders met jonge kinderen staan. Ik probeer te ontspannen. It’s all about attitude. Alhoewel het onmogelijk is om te doen alsof ik hier thuis hoor helpt de relaxte houding. Het helpt ook niet dat ik cameraspullen met een waarde van meer dan €2000 euro in mijn rugzak heb zitten. De mensen kijken me even nieuwsgierig aan, maar laten me met rust. Met een enkeling maak ik een kort praatje met de paar zinnen Spaans die ik versta.

In de sloppenwijk van Bogotá in Colombia

De ene na de andere bus schiet voorbij, maar elke buschauffeur vertelt me dat hij niet terug richting het centrum gaat. Na anderhalf uur is de bus met het juiste busnummer nog steeds niet voorbij gekomen. De moed zakt me in de schoenen. Schoenen waar beginnende slijtagegaten in verschijnen. Gelukkig, want de camera in mijn rugzak schreeuwt haast om gestolen te worden in deze wijk.

Wonder boven wonder stap ik uiteindelijk maar in een bus om me in ieder geval uit deze wijk te krijgen. Inmiddels is het laat in de middag en ik heb genoeg bussen gezien voor de dag. Guatavita kan wachten tot een andere dag. Wanneer Sabine en haar vriend ’s avonds thuiskomen valt hun mond open van verbazing als ik hen over mijn ‘avontuur’ vertel.

Off the beaten track? Nee!

Diezelfde avond plaatste ik een foto op Instagram. Met gevaar voor eigen leven (schrijvers hebben immers altijd een beetje gevoel voor drama) had ik namelijk een foto met mijn telefoon gemaakt in de sloppenwijk. “Amazing! Off the beaten track is always the best experiences”, is een van de eerste reacties die ik ontvang.

Really? Ik houd inderdaad van off the beaten track reizen, maar onbedoeld naar een sloppenwijk gaan is niet bepaald mijn idee van een leuk avontuur. Met de intentie om een sloppenwijk te bezoeken en ‘aapjes kijken’ trouwens ook niet, maar dat is een ander verhaal. Andere reacties schieten juist weer naar het andere uiterste: ik moet me niet aanstellen met dit verhaal, want ik ben uiteindelijk niet neergestoken of neergeschoten. Juist. Want alleen dan is het de moeite waard om een verhaal of ervaring te delen.

Ik heb me niet onveilig gevoeld in de sloppenwijk, maar fijn was anders. Het was met name door de behulpzame mensen op straat dat alles oké was. Hun vriendelijkheid had een kalmerende werking op me. Toch is het simpelweg gevaarlijk om op dat soort plekken rond te hangen. DIT IS NIET AVONTUURLIJK REIZEN.

Tips voor wanneer je in een sloppenwijk (of onveilige situatie) belandt

Met deze blog hoop ik te laten inzien dat iedereen per ongeluk in een gevaarlijke situatie kan belanden. Want ja: de sloppenwijken van Colombia zijn gevaarlijk. Je kunt vriendelijke mensen – zoals ik deed – tegenkomen, maar ook figuren met verkeerde bedoelingen. Ik ben er vrijwel zeker van dat ik meerdere mensen in deze sloppenwijk heb zien dealen en een aantal zwaaiden met een mes rond. Er was zelfs een man in een zijstraat met een geweer in zijn achterbroekzak. Mocht je dus per ongeluk ooit in een situatie zoals deze terechtkomen, dan heb ik hier enkele tips voor je.

sloppenwijk-colombia

1. Het helpt als je er zo onopvallend mogelijk uitziet.

Mix with the locals. Zorg ervoor dat je geen sieraden of dure horloges in het zicht hebt. Probeer in de grote steden met een lange broek te lopen, hoe warm het ook is. Het zorgt ervoor dat je minder snel opvalt. Bij mij hielp het waarschijnlijk dat ik die dag een t-shirt en schoenen met gaten aan had getrokken. Mijn bruine krullen verraden bovendien niet van een kilometer afstand dat ik een buitenlander ben.

2. Zorg dat jij je op de juiste plek bevindt.

Enkele straten voordat ik uit de bus stapte had ik het er misschien iets minder goed vanaf gebracht. Er liepen duistere types door die straat en het was chaotisch druk. In de nauwe straatjes stonden mensen in kleine kringen. Ik weet het (gelukkig) niet zeker, maar het zou me niets verbazen als ze drugs verkochten. Drugshandel is namelijk een veelvoorkomend probleem in de sloppenwijken van Colombia. Ik stapte uit bij een bushalte waar veel moeders met kinderen en studenten stonden. De straat was overzichtelijk en er waren enkele winkels in de buurt. Vermijd te allen tijde verlaten straten, dat zijn juist de plekken waar veel berovingen plaatsvinden.

3. Zodra je intuïtie zegt dat het ergens niet oké is, is dat waarschijnlijk ook zo.

Ga daar zo snel mogelijk weg. Pak de eerste de beste bus, ook al gaat deze niet naar de plek waar jij heen wilt. Je veiligheid is op dat moment het belangrijkste.

4. Hoewel het moeilijk is: probeer te ontspannen.

Gespannen toeristen zijn een gemakkelijk doelwit. Ga niet met een plattegrond als een kip zonder kop rondlopen maar vraag mensen op straat om informatie. En ga niet paranoia om je heen kijken, maar houd alles op een tactische manier in de gaten. Ga bij voorkeur tegen een muur staan, dan hoef je nog maar drie kanten in de gaten te houden. Zoals ik al zei: it’s all about attitude. Ik nam een houding aan alsof ik iedere dag op de bus in die sloppenwijk stond te wachten. Ik heb verhalen gehoord van mannen van twee bij twee meter die zijn beroofd in Zuid-Amerika. Je kunt er nog zo groot en sterk uitzien, maar als jouw houding verraadt dat je ontzettend nerveus bent hebben mensen met slechte bedoelingen dat zo door.

Bedankt voor het lezen van dit persoonlijke verhaal! Ik ben benieuwd of jullie ook wel eens in een onveilige situatie op reis zijn beland. Wat gebeurde er en wat deed je toen? Mocht je trouwens naar Colombia gaan, kijk dan ook eens bij de andere blogs over Colombia van Corners of the World

sloppenwijk-colombia

Reacties via Facebook account

comments