De vissermannen van Kihnu in Estland

Zijn ogen zijn helblauw, net als die van zijn vader. Ze zijn gefocust op het water. Geconcentreerd werpt de kleine jongen vanuit de boot zijn hengel uit. Ouder dan een jaar of acht zal hij nooit zijn. Hij hoeft maar te knipperen met zijn ogen en er hangt een vis aan zijn haak. De magische kunsten van een jonge visserman. Zijn vader en de twee andere vissers naast hem lijken het wel prima te vinden. Met hun gebruinde gezichten, het eelt op hun handen en een rauw uiterlijk lijkt het erop dat dit een dagelijkse bezigheid is voor hen. Ze genieten van een pivo en steken tegelijkertijd een sigaret op. Ze genieten van het goede leven op Kihnu. Van een simpel, maar fijn leven.

Lees ook: Pretty Picture Time – Estland in de winter

De taal der alcohol op Kihnu in Estland

In ruil voor enkele blikken bier en wat geld voor de benzine voor de motorboot mogen mijn vriend en ik mee de zee op. De zon streelt mijn gezicht en het water van de Oostzee spat tegen me aan. Enkele druppels belanden op mijn lippen en de zilte smaak vindt zijn weg naar mijn mond. De man genaamd Eri spreekt een beetje Engels, de andere twee mannen praten enthousiast in hun eigen taal tegen ons. Maar dat maakt niet uit; de taal der alcohol spreekt iedereen. Met een knikje vraagt hij of we nog een slok van de peperwodka willen.

De zee is nooit ver weg op Kihnu, een piepklein eiland voor de kust van Estland. Het is eigenlijk niet meer dan logisch dat Eri en zijn kameraden dagelijks op en aan het water zitten. Vanaf het moment dat ze het levenslicht zagen op dit eiland van drie bij zeven kilometer lag hun toekomst al vast. Vrouwen op Kihnu zorgen voor het huishouden en werken op het land, de mannen gaan de zee op. Vroeger veelal als matroos naar verre oorden, tegenwoordig als visserman.

Lees ook: rondreis in Estland – waar moet je zeker naartoe?

Kihnu 7

Het leven van een visserman

Het water voor de kust van Kihnu is ondiep. De vader bestuurt de boot. “The captain”, roept hij vol enthousiasme. De planken in de boot schieten even omhoog en ik maak een schrikgeluidje. De vissers maken zich echter nergens zorgen over. Het schijnt niet erg te zijn dat de boot hier en daar niet om een kleine rots heen kan manoeuvreren. Na enkele minuten gooit een van de mannen het visnet uit. Om het net straks nog terug te vinden wordt het enige reddingsvest aan boord eraan vastgemaakt.

Eri en de andere man kauwen op iets wat ik niet goed kan plaatsen. Het lijkt verdacht veel op boomschors. Het vreemd uitziende stuk belandt al snel in mijn handen. Het blijkt gedroogde vis en verrassend lekker. Het maakt de sfeer rondom het vissen helemaal af. In stilte kauwen we verder op de snack met een zoutgehalte waar mijn huisarts duizelig van wordt.

Lees ook: wat te doen in Tartu in Estland?

De vissermannen van Kihnu1

Kihnu, ongerept eiland van Estland

De stilte is van korte duur. Vissers van Kihnu kunnen niet lang zwijgen. Wanneer de stilte intreedt begint het te kriebelen om die te doorbreken. De kapitein begint volksliederen te zingen. Hij zingt door tot we het anker uitgooien op een klein, rotsachtig eilandje voor de kust. Volgens Eri en zijn vrienden is dit een ideale plek om de overige bierblikjes leeg te drinken. Het duurt immers toch nog even voordat we het visnet kunnen binnenhalen. We volgen gehoorzaam en genieten intens van de sereniteit op dit kleine stukje Moeder Natuur.

De rotsen zijn witgekleurd van de meeuwenpoep en kleine planten vinden hun weg naar de zon langs de stenen. De vuurtoren op het zuidelijke puntje van Kihnu is tussen al de tinten groen op het eiland een opvallende verschijning. We komen een paar gigantische eieren tegen, ter grootte van een hand. Ze blijken van een zwaan te zijn. Want ja, ook zwanen dobberen voor de kust van Kihnu. “Little paradise”, mijmeren de mannen. En gelijk hebben ze.

Kihnu 5
Kihnu 4
Kihnu 3

Eén grote familie op Kihnu

De zon zakt steeds verder richting de horizon, maar lijkt nooit onder te gaan. We maken aanstalten om terug naar het visnet te varen. Na enkele minuten zie ik een fel oranje stipje: het reddingsvest. Ik ben onder de indruk van de grote vis die in het net zit, maar de vissers vinden de vangst om te huilen. Maar deze mannen kennen geen tranen. Ze zingen alle drie uit volle borst en nemen nog een slok van de peperwodka.

Ik vraag of de mannen familie zijn. “On Kihnu, everybody knows each other. We are one big happy family”, antwoordt Eri trots. De bierblikken zijn inmiddels leeg. De vissermannen hebben na al dat bier de zee vandaag weer een paar liter groter gemaakt. Het is tijd om terug te gaan. Als vrouw kan ik immers niet hun voorbeeld volgen en over de rand van de boot hangen om te plassen.

De volgende dag neem ik afscheid van Kihnu. Het eiland waar het leven simpel, maar fijn is. Waar de tijd even lijkt te hebben stilgestaan. Veel dames lopen nog iedere dag in traditionele kledij, ook als ze op het land werken. Oude vrouwtjes scheuren met zijspanmotoren uit de Sovjetperiode over het eiland, de haren netjes onder een doek. We laten de vissermannen en hun vijfhonderd familieleden achter ons. Zij zijn het perfecte voorbeeld dat mensen niet rijk hoeven te zijn om tevreden, nee zelfs gelukkig, te zijn.

Lees ook: de verrassing onder de stedentrips – Tallinn in Estland

De vissermannen van Kihnu
Vissermannen van Kihnu

Reacties via Facebook account

comments