Per ongeluk op date in het Cubaanse Havana

Zodra ik mijn spullen in de slaapkamer heb gezet wil ik het liefst in het bed kruipen. Maar mijn nieuwsgierigheid naar Havana wint het van mijn gebrek aan slaap en ik besluit een wandeling door de buurt te maken.

Havana fascineert me. Wat onwennig loop ik door het doolhof van straatjes, over de ongelijke stenen en langs de gapende gaten in het wegdek. Langs geparkeerde oldtimers, in alle kleuren van de regenboog. Bij de meeste staan de ramen open. Drie jongetjes rennen me schreeuwend voorbij, al voetballend met een grote ovaalvormige steen. De was wappert boven me aan de lijn en op de balkons. Via een touw wordt een mandje met boodschappen naar de bovenste verdieping getakeld. Af en toe probeer ik onopgemerkt te kijken in welke straat ik me bevind, zodat ik niet al te veel als een onwetende toerist overkom. Op veel plekken ontbreken echter naambordjes. Maar dat geeft uiteindelijk niets. Het is juist de charme van Havana.

Op ontdekkingstocht in Havana

havana-cubahavana-cubahavana-cubahavana-cuba

“You wanna marry me?”
“Que linda!”
“Beautiful lady, I love you forever.”

De vreemde complimentjes vliegen me om de oren. In eerste instantie blijf ik vriendelijk glimlachen, maar na enkele uren kan ik slechts met mijn ogen rollen van frustratie. Ik besluit om mijn muziekoortjes erbij te pakken en me even af te sluiten voor de Cubanen. Genietend van deze rust zit ik bij Malecón, de kilometerslange boulevard van Havana. Ik zie hoe de golven kapotslaan tegen de rotsen. Hoe de vissers aan de kade vol verwachting hun hengels binnenhalen, keer op keer op keer. Hoe de zon langzaamaan naar de horizon zakt en de lucht verandert in een kleurenspektakel. Luisterend naar de serene klanken van Xavier Rudd. Even helemaal niets moeten, behalve genieten. Het eerste geluksmoment in Cuba is binnen.

havana-cubahavana-cubahavana-cuba

De ontmoeting

Ik wandel langs de vissers en neem de tijd om enkele foto’s te schieten. Ineens staat er iemand naast me. Een Cubaanse jongen. Hij blijkt een paar jaar ouder dan ik en een vat vol verhalen. Met mijn gebrekkige Spaans en zijn gebrekkige Engels voeren we interessante gesprekken. Over het dagelijks leven in Cuba en in Nederland. Over mijn werk. Zijn werk. Over familie. Studeren. Over de manier waarop dingen geregeld worden in Cuba. Minstens een uur later vraagt hij of hij een foto mag maken. “Aangezien je waarschijnlijk zelf altijd achter de camera staat.” Zonder twijfel vertrouw ik hem mijn camera toe.

Aangezien hij een Cubaan blijft en ik geen zin heb in een romance vertel ik hem dat ik een vriend in Nederland heb. Hij moet lachen. Het draait toch om nieuwe mensen en culturen leren kennen?, vraagt hij. Ik voel me schuldig over mijn sceptische houding, want de sfeer is tot nu toe inderdaad niet romantisch. Even later verschijnen zijn vrienden en vriendinnen en ik besluit om het sceptische tijdelijk overboord te gooien. We drinken mojitos en guarapitas en ik merk dat ik mijn Spaans weer snel onder de knie heb. Uren gaan voorbij en voor ik het in de gaten heb fonkelen de sterren aan de hemel, terwijl reggaeton en salsamuziek uit een kleine luidspreker schalt.

Wat kan er nou misgaan?

“Ga je morgen mee naar het strand?”, vraagt een van de vriendinnen terwijl ze in haar handen klapt en danst op de salsamuziek. Ik gooi mijn twijfels overboord en stem toe. Ze hebben tot nu toe een hoop interessante dingen te vertellen en het is gezellig. Ik heb nog geen verkeerde intenties kunnen bespeuren. Wat kan er nou misgaan?

havana-cubahavana-cubahavana-cubahavana-cuba

Per ongeluk op date

De volgende ochtend staat een deel van de groep bij mijn voordeur. Te vroeg, dat had ik niet verwacht. Ik eet zo snel mogelijk mijn ontbijt op en pak gehaast mijn spullen in. Wanneer ik de voordeur achter me dichtsla staat slechts de Cubaanse jongen voor mijn neus. Ik vraag me af waar de rest van de groep is. Die zijn al naar het strand, antwoordt hij.

In alle haast ben ik vergeten mijn bikini mee te nemen. Slim. Volgens de jongen maakt dat niets uit, want wel meer Cubanen zwemmen op Playa Santa Maria in hun kleding. “En anders zwem je gewoon in je ondergoed”, grapt hij. Ik werp hem een gefronste blik en die lijkt alles duidelijk te maken. Hij blijft de hele middag interessante verhalen en meningen delen, maar toch is de sfeer omgeslagen. De ruimte die ik alsmaar tussen ons creëer probeert hij juist steeds op te vullen. Na de lunch vraag ik hem waar de rest van de groep blijft. “Misschien zijn ze naar een ander strand. Maar dat is niet erg, toch?”

En dan realiseer ik me ineens dat we misschien wel de hele dag met z’n tweeën zullen zijn. En dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in heb. Ik voel me in de maling genomen.

havana-cubahavana-cubahavana-cubahavana-cuba

“Ik vind je een bijzonder meisje, zowel van binnen als van buiten. Mag ik je zoenen?”

Ben ik nu op date met een Cubaan zonder dat ik het zelf in de gaten heb? Heb ik het verkeerd verstaan toen iedereen de vorige avond ‘tot morgen’ zei? Ik schud heftig mijn hoofd en zijn verbaasde ogen vragen om uitleg. “Ik heb een vriend in Nederland, weet je nog.” Hij wuift dat feit weg, want ik ben op dit moment toch in Cuba? Wanneer hij alsnog naar voren buigt duw ik zijn gezicht weg en ik schrik van mijn eigen kracht. De klap – of beter gezegd stomp – komt harder aan dan verwacht.

Volgens hem ben ik het eerste meisje in zijn leven dat hem heeft afgewezen. Hij vraagt om het e-mailadres van mijn – fictieve – vriend, want hij wil hem laten weten dat ik een loyale vriendin ben. Ik weet zo snel niet wiens e-mail ik moet geven en beloof het later voor hem op te schrijven. We gaan terug naar Havana, want hoewel de lucht is geklaard is de sfeer omgeslagen. Het e-mailadres heb ik nooit meer hoeven geven.

havana-cubahavana-cubahavana-cubahavana-cuba

Op reis balanceer je constant op de flinterdunne lijn tussen jezelf beschermen – met een sceptische houding – en jezelf openstellen voor nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Ik had deze ervaring niet willen missen, want ik ben veel over het leven op Cuba te weten gekomen. Maar het feit blijft dat veel Cubanen van flirten een levenstaak maken. Het liefst zouden de meeste van hen met een buitenlander trouwen, zodat het gemakkelijker is om het land te verlaten. Het is vaak gissen naar de intenties. Maar moet je daarom iedereen die jou aanspreekt maar negeren? Verdwijnt dan niet juist de essentie van het reizen – mensen ontmoeten, culturen leren kennen, ervaringen opdoen? Ik ben erg benieuwd hoe jullie hierover denken!

Reacties via Facebook account

comments