Die keer dat ik werd aangehouden vanwege een mango in de Filipijnen

Palawan is een van de mooiste plekken in de Filipijnen, maar de wegen zijn voor iemand die snel reisziek wordt niet ideaal. De reis van Puerto Princesa gaat lang en pittig worden: zo’n zes uur in een klein busje, scheurend over smalle weggetjes in de bergen en door vele haarspeldbochten. Een van de manieren hoe ik reisziekte altijd probeer tegen te gaan is het eten van fruit. Maar als ik wist dat de mango die ik in Puerto Princesa kocht problemen zou geven had ik deze beter kunnen laten liggen.

“Heeft iemand een mango bij zich?”

Onze chauffeur Saltee is een man van weinig woorden, maar dat vind ik deze keer eigenlijk wel prettig. Van praten word ik alleen maar sneller misselijk. Zijn muzieksmaak is iets minder prettig; het varieert van Griekse volksmuziek tot de zwoele klanken van de Backstreet Boys. Dus al snel besluit ik om mijn eigen muziek te luisteren.

Het eerste deel van de route verloopt vlekkeloos, al heb ik inmiddels wel een korte plaspauze nodig. Alsof mijn gedachten door het universum worden gehoord stopt het busje. Een man schuift de deur open. In eerste instantie denk ik dat hij iets probeert te verkopen, dus ik besteed er geen aandacht aan. “Heeft er niemand mango’s bij zich?”, roept de man nog een keer.

Dan zie ik buiten een groot bord met een mango en een rode cirkel eromheen. PROTECT THE PHILIPPINE MANGO INDUSTRY. O shit. “Ja, ik heb er één”, schreeuw ik net voordat hij de deur dicht wil schuiven. Een paar seconden kijkt hij me controlerend aan. Ik word nerveus van zijn doordringende blik.

“Oké. Je mag deze slechte mango niet importeren. Laat de mango hier achter of eet hem hier direct op.”

Mango-Filipijnen

Mango problemen in de Filipijnen

Ik vind het geen drama om de mango achter te laten, maar nu we toch zijn gestopt kunnen we er net zo goed een korte pauze van maken. Ik kijk de chauffeur vragend aan. Volgens mij heeft hij nog niet eerder meegemaakt dat iemand een mango probeert mee te ‘smokkelen’, want hij kijkt vragend terug.

“Mango. Hier opeten?”.

Met Steenkolenengels kom je vaak een stuk verder in het buitenland dan met mooie Engelse zinnen waar Shakespeare jaloers op zou zijn geweest. Met wat gebarentaal laat hij weten dat het oké is om even te stoppen. Hij pakt zijn pakje Marlboro van het dashboard en stapt snel uit. Waarschijnlijk is ook hij toe aan een pauze.

Bij een geïmproviseerd kantoortje – dat bestaat uit een paar aan elkaar getimmerde houten planken – snijd ik de mango open. De controleur wuift met een formulier. Of ik deze even wil ondertekenen. Nou heb ik inmiddels genoeg reiservaring dat ik weet dat ik niet zomaar overal mijn handtekening op moet zetten. Ik heb weinig zin om op de Blacklist van de Slechte Mango Importerende Reizigers te komen staan. Wat als ik straks het land niet meer mag verlaten vanwege één mango?

Mango-Filipijnen

Slechte mango’s

“Je krijgt echt geen problemen, I promise.”

Ik houd soms van overdrijven. Natuurlijk zou ik niet worden meegesleurd naar een politiebureau en in de gevangenis worden geplaatst voor één mango. Maar ik voelde me wel degelijk even een misdadiger toen ik vragen moest beantwoorden en formulieren moest tekenen, allemaal om die ene mango die ik “stiekem” wilde importeren. Schijnbaar mogen mango’s in de Filipijnse provincie Palawan wel van noord naar zuid worden vervoerd, maar andersom niet. “Die mango’s zijn ziek, er zitten beestjes in”, legt de controleur doodleuk uit.

Fijn, dat vertelt ie net nadat ik die mango achter mijn kiezen heb.

Heb je mijn andere verhalen over de Filipijnen al gelezen? Bijvoorbeeld over het veelzijdige Dumaguete of het pittoreske Siquijor!

Reacties via Facebook account

comments