Bekentenis van een digital nomad: klaar met zwerven?

Ik heb al heel wat tips over het leven als digital nomad met jullie gedeeld. Toen ik jaren geleden met mijn laptop op pad ging was het nog een vrij onbekend begrip, maar inmiddels is dit de droom van velen. Het is steeds normaler geworden dat mensen locatie-onafhankelijk werken en dus geen vaste thuisbasis hebben als ze willen reizen.

“Wat wil je doen met je leven, wat is je droombaan of droomleven?” vraag ik regelmatig aan mensen.
“Geen idee. Ik wil vooral veel gaan reizen.” Is steevast het antwoord van veel leeftijdgenoten.

Daarom vind ik het des te belangrijker om deze persoonlijke blog te delen. Niet om mensen te demotiveren, maar wel om een realistisch beeld van het leven als digital nomad te geven. Want is dit echt het droomleven waar zo veel mensen jaloers op zijn? In deze blog deel ik mijn gedachten van de afgelopen tijd hierover. In de hoop dat anderen er iets van kunnen leren of er herkenning in vinden. Of misschien omdat je gewoon een kleine update over mijn leven wilt hebben.

Laten we in ieder geval eerst even terugspoelen, want dit is iets dat eigenlijk al een tijdje bij mij speelt..

Lees ook: 16x de meest gestelde vragen over mijn leven als digital nomad

nadelen-leven-als-digital-nomad

4 jaar geleden: ultieme vrijheid

Het is inmiddels vier jaar geleden dat ik mij inschreef bij de Kamer van Koophandel en met mijn bedrijf Lokker Media Productions startte. Ik kom er al snel achter dat ik veel van mijn werkzaamheden locatie-onafhankelijk – en dus in het buitenland – kan uitvoeren. Niet veel later komt daar mijn reiswebsite Corners of the World bij. Vier jaar lang reis ik de hele wereld rond en leef overal en nergens; van Colombia naar Spanje, van Cuba naar Jordanië en van de Filipijnen naar Amerika. En alles ertussenin.

Niets in mijn leven heeft zekerheid. “Word je daar niet onrustig van, al die onzekerheid?” vragen mensen me regelmatig. Maar die onzekerheid lijkt mij juist adrenaline te geven. Het werkt zelfs verslavend. Die onzekerheid biedt me namelijk ook mooie kansen en onvergetelijke ontmoetingen. Ik wil aan niets of niemand verbonden zijn of enige vorm van verplichting hebben. Ik wil bijzondere mensen ontmoeten, mooie verhalen maken, prachtige plekken vastleggen, een helpende hand bieden waar het nodig is en de wereld een klein beetje beter maken met mijn bestaan.

Het leven als digital nomad zorgt voor geweldige mogelijkheden en sluit perfect aan bij wat ik op dat moment wil: ultieme vrijheid. Vrijheid om al die bovenstaande dingen te verwezenlijken. Koste wat het kost. Want ja, die vrijheid komt met een prijs.

Lees ook: werken als digital nomad – wat kun je doen om geld te verdienen?

Terugblik-juli-2018

Klaar voor een thuisbasis?

In Israël – meer dan een jaar geleden – kom ik erachter dat ik eigenlijk wel toe ben aan een vaste thuisbasis. Ik word onrustig van het zwerven en het leven uit een backpack. Ik wil naar een plek waar ik echt iets kan gaan opbouwen, ook voor de lange termijn.

Israël voelt voor mij als thuiskomen. De mentaliteit en de manier hoe mensen hun leven leiden liggen op één lijn met die van mij. Ik voel me geen vreemde eend tussen hen. De diversiteit aan mensen, meningen en levensverhalen blijven me intrigeren. Ik maak vrienden voor het leven en mijn netwerk voor mijn werk wordt ook groter. Tegen al mijn verwachtingen in krijg ik zelfs een relatie in Israël. Ik kom erachter dat vrijheid eigenlijk best prima samen kan gaan met stabiliteit. Het idee van een thuis begint werkelijkheid te worden.

Toch wist ik al die tijd dat Israël voor mij geen vaste thuisbasis zou worden. Het is een bijzondere bestemming om te bezoeken, maar ik heb ook de grimmige kanten van het dagelijks leven in Israël en Palestina gezien. Iedereen heeft torenhoge schulden door lage inkomens in combinatie met hoge levenskosten. De strenge controles waar je constant mee te maken krijgt. Ik zal niet in detail treden, maar ik ben ooit bijna opgepakt omdat ik te dicht in de buurt van het huis van de premier kwam zonder dat ik het doorhad. Veiligheid die balanceert op een flinterdunne lijn. Als een kaartenhuis kan alles instorten met een kleine zucht, wanneer je het niet verwacht.

Jeruzalem

Het leven in het Midden-Oosten

Het ene moment sta ik blowend en dansend op een dakterras in Tel Aviv te feesten, om vervolgens met Palestijnse vrienden af te spreken wiens huis diezelfde nacht beschoten is. De ene dag lig ik op het strand te zonnebaden, de dag erop rollen de tranen over mijn wangen als ik zie hoe er flessen pis over burgers in de straten van Hebron worden gegooid. Om vervolgens diezelfde avond weer bij mijn Israëlische vriend in bed te kruipen, die nog steeds nachtmerries heeft van de tijd dat hij in het leger moest dienen. Mensen die dood gaan, hun leven riskeren of in angst en onzekerheid leven. Enkel en alleen omdat ze hier geboren zijn. Zo veel oneerlijkheid.

“Waarom zou je hier blijven Jes? Misschien blijf je hier nog een week, een maand of wie weet zelfs een paar jaar. Maar je gaat hier niet de rest van je leven blijven. Waarom zou je ook? Dat wens ik niemand toe. Dit is geen land waar jij gelukkig zult zijn.” Mijn ex durfde uit te spreken wat al tijden in mijn hoofd rondspookte. Een harde waarheid.

Lees ook: 6 belangrijke eigenschappen van digital nomads

Terugblik-juli-2018

Zoekende

In het jaar dat ik in Israël woonde reisde ik af en toe nog naar andere plekken, maar Israël was mijn thuisbasis. Ineens verdween die thuisbasis, ook al was die maar tijdelijk. Pas na mijn afscheid van Israël en alles wat ik daar had opgebouwd besefte ik hoe chaotisch mijn leven – het leven van een nomade – eigenlijk is.

Mijn werk en administratie was één grote puinhoop door kapotte laptops, gecrashte harde schijven en andere computerproblemen die inmiddels niet meer op twee handen te tellen zijn. Dat krijg je ervan als je al die apparatuur constant van hot naar her sleept. In de meest uiteenlopende weersomstandigheden natuurlijk. Al zien mensen dat natuurlijk niet als je weer lachend een foto met een laptop aan het zwembad op Instagram plaatst.

Ik ben een emotioneel, empathisch persoon en bovendien kan ik slecht tegen onrecht. In al die jaren zwerven van land naar land heb ik onwijs veel gezien en meegemaakt, maar ik ben ook mentaal uitgeput. Overdonderd door emoties.

Ik moest duidelijk op zoek naar een balans in mijn leven. Wat ik altijd zo verafschuwd had was juist wat ik nu nodig had: stabiliteit.

Die stabiliteit ging ik duidelijk niet on the road vinden. Ik vertrek voor een aantal weken naar Italië. Mijn zusje en een vriendin komen me opzoeken en we hebben een gezellige tijd samen. Maar ik merk ook dat ik tegen de rest van mijn reis, alleen, op kijk. Al die vluchtige ontmoetingen met reizigers die mij willen zijn, mijn leven willen leiden. Het zwerven van plek naar plek. Het bezorgt me zelfs een paniekaanval en ik pak een van de eerste vliegtuigen terug naar Nederland. Een plek die voor een lange tijd niet als thuis voelde, maar waar ik nu het meest naar verlangde.

Lees ook: waarom veel mensen fulltime willen reizen (en waarom ik dat niet wil)

Dresden-Bastei

En nu?

“Je bent de laatste van wie ik dat had verwacht”
“Holy shit”
“Je maakt een grapje.. toch?”

Het zijn slechts een paar reacties van vrienden wanneer ik vertel dat ik de komende tijd in Nederland wil blijven. Vanaf hier iets opbouwen. Want al die dingen die ik eerder beschreef – de bijzondere ontmoetingen, mooie verhalen maken en de wereld beter maken – kan ik ook verwezenlijken met een thuisbasis. Misschien juist nog wel meer dan zwervend over de wereld. Lange tijd dacht ik dat mijn identiteit samenhing met mijn leven als ‘fulltime reiziger’. Maar inmiddels realiseer ik dat ik meer ben dan dat alleen.

Ik heb het bij andere reizigers, bloggers en nomads gezien: na een paar jaar maken die eindeloze mogelijkheden een normaal leven onmogelijk. En verlangen ze juist naar wat vastigheid. Ik houd nog steeds van mijn werk en de vrijheid die ik ermee heb gecreëerd. Maar daardoor kan ik nu ook zeggen: even een stapje terug. Even niet continu met nieuwe situaties moeten dealen, maar een vertrouwde omgeving. Geen andere reizigers die mijn leven als digital nomad het liefst willen overnemen, maar vrienden bij wie ik gewoon Jessica kan zijn. Het betekent overigens niet dat ik niet meer zal reizen. Of dat ik voor de rest van mijn leven in Nederland blijf. Niets in de toekomst ligt vast en dat heeft juist wel iets moois. Iets rustgevends. Alles is veranderlijk.

Tips-vakantie-grote-groep

Ik heb er een tijdje over getwijfeld of ik dit wel online moet zetten, maar tot nu toe heb ik altijd lieve en normale reacties gekregen op mijn persoonlijke verhalen op Corners. Bovendien krijg ik vaak de feedback van jullie dat jullie het waarderen dat mijn verhalen eerlijk zijn. Ik ben erg benieuwd naar jullie meningen, gedachtes en ideeën over dit onderwerp. Het is namelijk iets waar onze generatie veel mee bezig is.

Reacties via Facebook account

comments